«που πάνε τα πουλιά όταν βρέχει»

Πάνω απ’τα σύννεφα,

καθώς πετάνε

και μπορούν

τις σταγόνες ν’αποφύγουν.

 

 

Advertisements

ζωή απ’έξω

Κοιτάζεις έξω και ζαλίζεσαι απ’τα εκατομμύρια των πιθανοτήτων που συνοδεύουν τις κινήσεις. Ξέρεις, τα χίλια ενδεχόμενα που ακολουθούν κάθε ενέργεια.

Μέσα, βέβαια, υπάρχει η σιγουριά της ακινησίας. Και τ’ απέραντο του κενού.

Κι ο ύπνος.

Ε, και κοιμάσαι. Και πεθαίνουν τ’ασθενικά όνειρα το ένα μετά το άλλο. Ούτε μια στιγμή πραγματικότητας τα σκοτωμένα όνειρα. Ζωή σαν υπνοβασία.

εξακρίβωση | | εξακρίβωση

-Ταυτότητα έχεις;

-Ναι, μισό λεπτό.

-Ανοίγεις και το σακίδιο;

-Ναι.

-Ωραία, ευχαριστώ.

 

 

 

 

 

 

σ’ένα σύμπαν παράλληλο μ’αυτό εδώ, ίδιες θα’ναι μόνο οι απαντήσεις

 

 

 

 

 

 

 

 

-Βγάζεις λίγο το κράνος;

-Ναι, μισό λεπτό.

-Ανοίγεις και το σακίδιο να δω τα δακρυγόνα;

-Ναι.

-Ωραία, ευχαριστώ.

μάθημα βροχής

Είχες πει πως

όταν κατάφερνες να δεις πίσω απ’τον ουρανό,

θα έπιανες το χέρι μου,

που περιμένει απ’τον ήλιο τις σταγόνες

και θα ψιθύριζες πως γίνεται η βροχή.

 

 

δακρύων παλίρροια

Αν τελικά αντέξουνε τα βλέφαρα τη θλίψη,
όταν η στάθμη του νερού στα μάτια ανεβεί,
τα χείλη σου ξεσφράγισε,
τα σπλάχνα θα επιπλέουν
κι ίσως να θέλει κι η καρδιά διέξοδο να βρει.

 

 

ψυχή ναυάγιο

Αν δίπλα στη θάλασσα στέκεις,
όταν το κύμα θέλει τον κόσμο βυθισμένο,
οι σκέψεις σου στο πέλαγο
κι ο νους στον ουρανό.
Του αγέρα αυτές θα είναι οι πράξεις.

 

δε θα πέσουν μάσκες οξυγόνου

Έχεις ακούσει το θόρυβο που κάνουν τα όνειρα όταν σπάνε;

Μοιάζει λίγο μ’αυτόν που βγάζει το γυαλί όταν πέσει πάνω του πέτρα

και μ’εκείνον που γεννάει το σίδερο όταν δέρνει τα μάρμαρα.

Μετά έχει και λίγα δάκρυα, όπως αυτά απ’τα δακρυγόνα.

Κι ασφηξία έχει.

Και φωτιά,

ίδια μ’εκείνη απ’τις μολότοφ.

Έχει χάος όταν σπάνε τα όνειρα.