η Αθήνα, εμείς και τα σκυλιά

Η Αθήνα είναι πουτάνα.

Κι όχι απ’αυτές του πεζοδρομίου.

Αυτές έχουν αρχίδια.

Τις άλλες, που κρύβονται.

 

Εμείς είμαστε αληταριό.

Γαμάμε και φτύνουμε.

 

Τα σκυλιά γαβγίζουν.

Σ’ εμάς γαβγίζουν.

Σ’ εμάς που ζέχνουμε.

 

 

Κι αν άσχημα μιλώ

ζητώ συγνώμη

μα’ χει στερέψει η ομορφιά σ’αυτήν την πόλη

και απ’τη βρώμα ν’ανασάνω δεν μπορώ.

 

Advertisements

επίκληση στη φαγούρα

 

Δεν υπάρχουν αυθεντίες ρε μωρό μου.

 

Γιατί την ίδια ώρα που κάποιος ρητορεύει

μπορεί να θέλει να ξύσει και τ’αρχίδια του.

 

Και, ξέρεις, δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό.

 

Θέλω να πω,

οι άνθρωποι είμαστε κάπως παράξενοι

και μαλάκες.

 

 

στο mute

γιατί φοβάμαι τόσο πολύ ρε;

και πότε θα γίνει ζωή αυτό εδώ;

δε σ’ακούω.

γιατί δε σ’ακούω;

 

δε με καταλαβαίνεις;

 

πάλι πονάει το γαμημένο το κεφάλι μου.

γιατί πονάει το κεφάλι μου ρε;

δεν ακούω,

τι λες;

 

γιατί δε σ’ ακούω ρε γαμώτο

το βράδυ στο σπίτι

Κάτι παιδιά στη γειτονιά έκαναν πλάκα σ’έναν μικρό και του ξεβίδωσαν τη μπροστινή ρόδα απ’το ποδήλατο. Και μετά γελούσαν. Και το βράδυ στο σπίτι ο μεγαλύτερος απ’την παρέα έφαγε ξύλο.

 

Και το επόμενο πρωί, ο πατέρας του

έδειρε έναν πακιστανό που επέμενε να πλύνει το μπροστινό τζάμι του αυτοκινήτου

και το απόγευμα το’λεγε στο καφενείο και γελούσε,

όμως κανείς δε θα δείρει αυτόν το μαλάκα το βράδυ στο σπίτι.

 

σπλαχνικό δίκαιο

Oμολόγησα

στο δικαστήριο εντός μου

ότι διέπραξα τη δολοφονία της αγάπης μου για σένα.

Και η ποινή που ορίστηκε

είναι

«ισόβια μείωση της πίστης

στον έρωτα και τον άνθρωπο».

 

Και δεν μου έβαλαν χειροπέδες,

γιατί, όπως έμαθα,

θεωρούν την εσωτερική ανελευθερία

μέγιστη σωφρονιστική πρακτική.