ιδρώτας/λέξεις υγρές

Όσο περνάει ο καιρός

τόσο πιο πολύ αγριεύει η γλώσσα

και μόνο λέξεις υγρές* θέλει να ξεβράζει.

 

Και καθώς θα καλοκαιριάζει

και θα λιώνει η ζέστη το μυαλό του ανθρώπου

και θα φυτρώνουν κατσαρίδες στα μάρμαρα

ο ιδρώτας θα συμβάλλει στην υγρασία

που θα κάνει τις λέξεις όλο και πιο βαριές

ώσπου κανείς δεν θα μπορεί να κοιμηθεί τα βράδια.

 

Advertisements

ένα χρώμα μόνο.

Κι αφού οι εκτατομμύρια πραγματικότητες

πάντα θα δημιουργούν εκείνο το τεράστιο κενό

ανάμεσα στα μυαλά των ανθρώπων,

ας συμφωνίσουμε τουλάχιστον στο χρώμα του ουρανού.

 

Ένα χρώμα μόνο.

Κάτι σαν θεμελίωση κάποιας αντικειμενικότητας.

 

Για να’χουμε κάτι να μας ενώνει

όταν θα δέρνουμε τους μετανάστες

όταν θα ρίχνουμε πέτρες στους μπάτσους

όταν θα μιλάμε για την αποποινικοποίηση της κάνναβης

όταν θα μπαίνει η σύρριγγα στις φλέβες μας

όταν θα μιλάμε για αγάπη

όταν θα γαμάμε με καρδιά υπό μερική αναισθησία

όταν θα ψάχνουμε στα σκουπίδια για να φάμε

όταν θα πληρώνουμε τις πουτάνες για κείνο το «χωρίς προφυλακτικό».

 

Ένα χρώμα πάνω

και κάτω όλη η σαπίλα που βγήκε απ’τη μήτρα της οπτικής γωνίας του καθενός.

 

ο μυστικός δείπνος των ζώων

O άνθρωπος είχε τοποθετηθεί στο κέντρο του τραπεζιού.

Οι καλεσμένοι κάθησαν γύρω-γύρω φορώντας τα καλά τους.

Άπλωσαν τις πετσέτες, που είχαν σχήμα τριαντάφυλλου, στα γόνατα

και χωρίς ν’ακουμπούν τους αγκώνες στο τραπεζομάντηλο άρχισαν να τρώνε.

Οι πετσέτες βάφονταν κόκκινες απ’το αίμα.

 

Όλοι πεινούσαν πολύ.

 

Όταν τέλειωσαν, άναψαν από ένα χειροποίητο πούρο, ο καπνός του οποίου είχε επιλεχθεί με μεράκι από έναν ξεδοντιάρη γέρο στην Κούβα.

Ουκρανές παραδουλέφτρες σέρβιραν τον καφέ,

που είχαν συλλέξει προσεκτικά ξυπόλητες γυναίκες στη Βραζιλία.

Πίνοντας, συζητούσαν για την καταστροφή του Αμαζονίου

και για τα παιδιά που πεθαίνουν απ’το AIDS στην Αφρική.

 

Σώπασαν μόνο όταν χτύπησε το τηλέφωνο.

Είχε πεθάνει η μάνα του οικοδεσπότη.

Το δείπνο διαλύθηκε.

Οι καλλεσμένοι εύχονταν συλληπητήρια κι έβγαιναν ένας-ένας από το σπίτι.

Μια πικρή γεύση είχε μείνει στα στόματα όλων.

Στο δρόμο της επιστροφής όλοι σκέφτονταν το ίδιο πράγμα :

ότι η ζωή, αν και απρόοπτη, είναι ωραία

κι ότι για την πίκρα μάλλον θα φταίει το άθικτο επιδόρπιο.

 

06/05/12*

Να μείνουμε ξάγρυπνοι σήμερα,

να δούμε την τελευταία αυγή

που θα χαρίσει ο ήλιος.

Σκοτάδια στο εξής·

καρποί μαύροι

του μίσους.

 

*Κι ας χαραχτεί στη μνήμη των ηλίθιων ελλήνων

 ότι σταυρώθηκε η αυγή την 6η αυτού του Μάη.

 

near end***

Σε κάθε ερώτηση

όχι είναι η απάντηση

κι αυτό το γέννησε η ανθρωποφαγία

κι η μιζέρια που βούλωσε τις αρτηρίες μας

σε μία εποχή μετα-γελοία

με ανθρώπους κλεισμένους σε στρατόπεδα και φυλακές

και με οροθετικές πουτάνες

που γίνονται είδηση

και κάπως έτσι ακυρώνεται

η λογική

που στηρίχτηκε στην περιστροφή της γης

και σε επιστημονικά πειράματα σε χιμπατζήδες

και σφραγίστηκε

από την οικειοθελή

αποβλάκωση των γεννημένων ηλιθίων.

Η αυλαία θα πέσει πριν τελειώσει η παράσταση,

γι’αυτό ας βάλουμε τις ταυτότητες στον κώλο μας

κι ας προσευχηθούμε σε όλους τους θεούς

και στην πολυπόθητη αποικοδόμηση που θα φέρει το χάος.