καλοκέρωτας

Ένα εκατομμύριο σενάρια καλοκαιρινών ερώτων.
Και περισσότερα.
Κι είναι σενάρια της πραγματικότητας.
Κλισέ έρωτες με βρώμικα πόδια από την άμμο, ή με ανακατεμένα στομάχια από κοκτέιλ.
Ακόμα και πιο ρομαντικοί, με θέα την πανσέληνο από κάποιο βράχο.
Έρωτες εκτός εποχής, με «τι θα πάρετε παρακαλώ;» και σερβιριζόμενα χτυποκάρδια.
Έρωτες πεφταστέρια, με προφυλακτικά από το μόνο ανοιχτό μίνι μάρκετ και με μάτια που κοιτάχτηκαν μόνο κατά την πτώση.
Έρωτες απρόσμενοι.
Των πλοίων.
Της άδειας πόλης.
Της εξεταστικής.
Των τελευταίων ημερών στη δουλειά.
Των συναυλιών.
Και κάποιοι άλλοι.
Αυτοί του καθενός.
Σε κανένα μέρος, ή σε κάποιο, με σκηνικό φτιαγμένο από τον πρωταγωνιστή, ή όχι, και με συναισθήματα Του έρωτα.
Όλων των κατηγοριών.

 

κρακ

Σκέψου το κρακ που ακούγεται όταν σκάει ο τζίτζικας,

και πέφτει στο έδαφος το διαφανές περίβλημά του,

να σπρώξει το μίσος

για τη μυθική διαφορά συνείδησης των μυρμηγκιών, που ποτέ δεν σκάνε,

να καρποφορήσει μες στον κατακαλόκαιρο.

 

Κι ύστερα η σκέψη ότι απροστάτευτα είναι τα σπλάχνα τους από την κάψα του τσιμέντου

θα ζητήσει απ’ τη θάλασσα να πνίξει την πηχτή πραγματικότητα

των δύστυχων

τετράποδων εργατών.

 

Καλό καλοκαίρι.

 

τίτλος ταινίας : «The end»

Πολιτικό δράμα.
Κανένας πρωταγωνιστής.
Ή όλοι.
Άπειρα κοινωνικά μηνύματα.
Οδοιπορικό σε μια κατεστραμμένη γη.
Ντοκιμαντέρ για την απάρνηση της εξέλιξης.
Ρέκβιεμ του πολέμου.
Πανάρχαια τραγωδία στη μεγάλη οθόνη.
Μεγάλη εισπρακτική επιτυχία.
Με κάθε ποπ κορν δώρο η κόκα κόλα.
Έξω απ'τα σινεμά ναρκωμανείς παραλαμβάνουν τα όσκαρ.

Τελευταία σκηνή συμβολισμός.
Αυτοκτονεί η ανθρωπότητα.