Κανείς

Δεν ήταν δικός του αυτός ο κόσμος 

ούτε δική του ήταν τούτη η ζωή·

Αυτόν τον ξέβρασε η θάλασσα

κι η θάλασσα πάλι τον τράβηξε η μαύρη·

η μπλε κι η μαύρη.

 

πως πέρασα φέτος το καλοκαίρι

πολλές φορές
στο πως πέρασα φέτος το καλοκαίρι·
ξέρεις, αυτή την έκθεση που ξερνάνε τα παιδιά την πρώτη μέρα στο σχολείο μετά τις διακοπές·
κρύβονται πολλά χαστούκια του μπαμπά πίσω από τους άσπρους τοίχους με τα μπλε παράθυρα του ενοικιαζόμενου δωματίου
και πολλά κλάματα
και πολλές σκέψεις να μπορούσε να ήταν το παιδί ενοικιαζόμενο κι αυτό
και να το άφηναν αυτοί οι ανώμαλοι πίσω στο νησί,
στο δωμάτιο με τα μπλε παράθυρα
και να το πλήρωναν για τις 6 μέρες
κι αυτό μετά να έπαιρνε με τα λεφτά όσα παγωτά δεν έφαγε για να μην παγώσει ο λαιμός του
και να μπορούσε να χαϊδέυει αμέριμνο τα σκυλάκια που ήταν παραδίπλα στην παραλία
και να μην φοβόταν να λερώσει με το κοκκινιστό το γαμημένο μικρό άσπρο πουκάμισο
και να μην είχε κανέναν να του φοράει το γαμημένο μικρό άσπρο πουκάμισο που ήταν σαν φυλακή.