505

Το ζήσαμε παλιά,

το ζούμε πάλι·

αντίκρυ μας να κάθεται αυτός,

νέος κάθε φορά,

και πάντα ίδιος,

κι εμείς να ευωδιάζουμε ξανά

τον ίδιο εαυτό,

τον λίγο αλλαγμένο· 

με φόβους απαράλλαχτους

κι ολόιδιες ελπίδες.

Advertisements