τα καλοκαίρια μιας φυλής εφήβων που μεγάλωσε 

Δουλεύαμε τον Αύγουστο σε επαρχιακές ταβέρνες και καφετέριες και λίγο πριν το ξημέρωμα ή νωρίς το μεσημέρι διαβάζαμε Ρώσους κλασικούς. Αναμέναμε υπομονετικά το φθινόπωρο για να ταξιδέψουμε στις πρωτεύουσες της Ευρώπης και να πάρουμε κάρτες διαρκείας για τα φθινοπωρινά φεστιβάλ κινηματογράφου της μίζερης μα και πανέμορφης Αθήνας. Έτσι θυμάμαι την ανεύθυνη νιότη και την αυθάδη εφηβεία της φυλής μου, τα χρόνια που χτίζαμε μια αυτοκυριαρχία που θα άνθιζε μετά σε αυτό που θα έλεγε κανείς «σκεπτόμενους πάνω του μέσου όρου» ενήλικες, βαθιά ρομαντικούς και, ταυτόχρονα, αμετανόητα ρεαλιστές.

για λίγο ή για πάντα

Όταν μοιράζεσαι τη ζωή σου

για λίγο ή για πάντα

δικό σου ολότελα είναι το ένα της κομμάτι.

Κι είναι αυτός ο λόγος που νιώθεις μισός

όταν ανατρέχεις στις στιγμές της ολοκλήρωσης.

Μισός για λίγο

ή για πάντα.

ε, κρίση

ε, και όλα αυτά τα

δεν αντέχω άλλο,

δεν είναι ζωή αυτή,

γιατί σε μένα,

βαρέθηκα,

κουράστηκα,

τι θα κάνω,

δεν είμαι καλά,

ε, ξεπερνιούνται εύκολα

αν σκεφτείς ότι ο καθένας έχει ό, τι του αξίζει

κι ότι δεν πρέπει να το κανείς θέμα που μεγάλωσες πιστεύοντας ότι κάθε καρέκλα

θα ήταν θρόνος.

δύο απόψεις

Δεν έχω απάντηση σε καμιά ερώτηση

σχεδόν

κι ίσως φταίει ότι πιστεύω πως η άγνοια

είναι η αρχή της αλήθειας

και πως, μερικές φορές,

το να έχεις δύο απόψεις για τα πράγματα

ή και τρεις

μοιάζει με απελευθέρωση.

απέραντα μέτρια 2

Ίσως το μόνο που χρειάζεται

για να δείχνουμε λιγότερο γελοίοι

είναι να συμπαθήσουμε τους μέτριους εαυτούς μας.

Κι αν κάπου νόημα υπάρχει,

κι αν έχει έστω λίγη αξία αυτός ο αυτοσχεδιασμός που ονομάζει ο καθένας μας ζωή του

ε, είναι μάλλον στο να συγχωρήσουμε όσους

μας έκαναν να προσπαθούμε για το αντίθετο.

απέραντα μέτρια

Και ξέρεις,

καπως έτσι παίζεται το παιχνίδι,

κι οι ήττες είναι τα άστρα της μετριότητας

που θα λάμπουν για πάντα μες στο μαύρο

που θα σκεπάζει αυτή τη δύσκολη

κι απέραντα μέτρια ζωή.