5 χιλιάδες λιμάνια στην πόλη των κυμάτων

5 χιλιάδες μίλια έχουν διανυθεί και ο καπετάνιος είναι έξω για μεσημεριανό. 30 ναύτες γερασμένοι από τους ωκεανούς, ονειρεύονται θρασύτατα την άγκυρα σηκωμένη και μια ερεθιστική ακυβερνησία: ο καπνός απ’τα τσιγάρα να φουσκώσει τα πανιά του καραβιού που θα τσακίσει το λιμάνι και θα παραδοθεί στα κύματα της πόλης.

μονάχοι ή πως παίζεται ο αποχωρισμός

Πρέπει να μάθουμε πως είναι να ζούμε χωριστά και να χονεύουμε το τέλος μόνοι.

Μετά πρέπει να περνά καιρός πολύς

μέχρι να κοιτάζουμε τ’αστέρια 

και να τα βλέπουμε που λάμπουν πάλι.

Μονάχα έτσι παίζεται ο αποχωρισμός.

κάμποσα μίλια μέχρι εδώ

Κανονικότητα δεν υπάρχει. Ας το συμφωνήσουμε παρακαλώ για να μπορεί να γίνει συζήτηση. 

Ας λέει ο καθένας ό, τι τον βασανίζει κι ας ακούμε οι υπόλοιποι με αμείωτο ενδιαφέρον τα δικά μας σωθικά που γουργουρίζουν, ώσπου να ‘ρθει η σειρά μας να μιλήσουμε.

Είναι εντάξει, αρκεί να θυμόμαστε κάπου-κάπου: 

καμία κανονικότητα και κανένα καλούπι·

αυτός ο κόσμος θα ερημώσει αυθημερόν αν αγνοήσουμε την αξία της τύχης και των άστρων.

505

Το ζήσαμε παλιά,

το ζούμε πάλι·

αντίκρυ μας να κάθεται αυτός,

νέος κάθε φορά,

και πάντα ίδιος,

κι εμείς να ευωδιάζουμε ξανά

τον ίδιο εαυτό,

τον λίγο αλλαγμένο· 

με φόβους απαράλλαχτους

κι ολόιδιες ελπίδες.

Αγία θάλασσα ή ο Αίολος 

Όπως τη θάλασσα ορίζει η ακτή,
σ’αυτόν εδώ τον κόσμο,

έτσι είναι, δυστυχώς, και τα όρια της ευτυχίας ορισμένα

και μέσα τους ο έρωτας απόλυτος·

αλίμονο σε όσους χτίζουν τις ζωές τους στα ρηχά

αδιαφορώντας για τη δύναμη του ανέμου.

σχεδόν κανένα αστέρι

Έτσι που ζούμε βαρετά και κάπως θλιμμένα

κι αναζητούμε τους λόγους

στις πολύπλοκές μας καθημερινότητες·

είναι πιο απλό απ’όσο νομίζουμε:

δε βλέπουμε, αγάπη μου, από δω σχεδόν κανένα αστέρι.

πόσα υστερόγραφα θα χωρέσουν ό, τι δεν προλάβαμε να πούμε

η αγάπη τελειώνει στο «δε θα σε ξεχάσω»

πριν τη συγνώμη όλα εξηγούνται

κανένας ποτέ δε νίκησε το φόβο