γενικές εαυτών

νέες αρχές ακολουθώντας νέες διαθέσεις νέων εαυτών

καλά κρυμμένων

προϋπαρχόντων

για καιρό θλιμμένων/

νέες διαθέσεις ακολουθώντας νέες αρχές παλιών εαυτών

ξαφνικά εμφανισμένων

από καιρό ζώντων

κάποτε νικημένων.

 

 

Advertisements

καλύτερα 

Να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας και να βρούμε το καλύτερο·

το καλύτερο σπίτι

την καλύτερη δουλειά

την καλύτερη γκόμενα

το καλύτερο φαΐ

το καλύτερο μαγαζί

τα καλύτερα ρούχα

το καλύτερο αυτοκίνητο 

τους καλύτερους φίλους

τους καλύτερους γιατρούς

το καλύτερο χαστούκι

το καλύτερο γαμωσταυρίδι

την καλύτερη καψούρα

την καλύτερη ξεφτίλα•

τον χειρότερο εαυτό μας να κρύψουμε

κάτω από τον καλύτερο ουρανό

σωματικές προσωπικότητες του 21ου αιώνα

Παρατηρώ πάντα τις άγνωστες και κάπως απόκοσμα (μπορεί να αντικατασταθεί και με το διαβολικώς επιτηδευμένα) αντιπαθείς παρουσίες, και προσπαθώ να τις ψυχογραφήσω πρόχειρα με ό,τι προδίδει η σωματική τους προσωπικότητα (ή προσωπική σωματικότητα). Εξήγηση μέσω παραδειγμάτων: ψηλός κι εύθραυστος εκείνος, όσο ψηλή θα νομίζει ότι είναι η εύθραυστη κατά τ’ άλλα αντίληψη του για τα πράγματα. Μετρίου αναστήματος ο δίπλα και φωνακλάς, όσο μετρίου αναστήματος είναι ακόμα κι η φανερά βροντερή του ανοησία. Ούτε σωστά ανόητος δηλαδή. Νικητής, βέβαια, παραμένει πάντα ο μαλάκας, εκείνος δηλαδή που η ζωή του είναι μια ωδή στη μαλακία, η συμπεριφορά του μια κόπια αρίστης ηλιθιότητας, ένα συνοθύλευμα στερεοτυπικών αντιλήψεων για την περιβόητη φύση του ανθρώπου και το νόημα της ζωής. Το δεδομένο πνευματικό περιεχόμενο ευδοκιμεί σε κάθε σώμα, σε σένα κι εμένα, που αναπαυόμαστε στις σκιές ετοιμόρροπων ψευτοφιλοσοφήσεων.

τα καλοκαίρια μιας φυλής εφήβων που μεγάλωσε 

Δουλεύαμε τον Αύγουστο σε επαρχιακές ταβέρνες και καφετέριες και λίγο πριν το ξημέρωμα ή νωρίς το μεσημέρι διαβάζαμε Ρώσους κλασικούς. Αναμέναμε υπομονετικά το φθινόπωρο για να ταξιδέψουμε στις πρωτεύουσες της Ευρώπης και να πάρουμε κάρτες διαρκείας για τα φθινοπωρινά φεστιβάλ κινηματογράφου της μίζερης μα και πανέμορφης Αθήνας. Έτσι θυμάμαι την ανεύθυνη νιότη και την αυθάδη εφηβεία της φυλής μου, τα χρόνια που χτίζαμε μια αυτοκυριαρχία που θα άνθιζε μετά σε αυτό που θα έλεγε κανείς «σκεπτόμενους πάνω του μέσου όρου» ενήλικες, βαθιά ρομαντικούς και, ταυτόχρονα, αμετανόητα ρεαλιστές.

Αγία θάλασσα ή ο Αίολος 

Όπως τη θάλασσα ορίζει η ακτή,
σ’αυτόν εδώ τον κόσμο,

έτσι είναι, δυστυχώς, και τα όρια της ευτυχίας ορισμένα

και μέσα τους ο έρωτας απόλυτος·

αλίμονο σε όσους χτίζουν τις ζωές τους στα ρηχά

αδιαφορώντας για τη δύναμη του ανέμου.

σχεδόν κανένα αστέρι

Έτσι που ζούμε βαρετά και κάπως θλιμμένα

κι αναζητούμε τους λόγους

στις πολύπλοκές μας καθημερινότητες·

είναι πιο απλό απ’όσο νομίζουμε:

δε βλέπουμε, αγάπη μου, από δω σχεδόν κανένα αστέρι.

πόσα υστερόγραφα θα χωρέσουν ό, τι δεν προλάβαμε να πούμε

η αγάπη τελειώνει στο «δε θα σε ξεχάσω»

πριν τη συγνώμη όλα εξηγούνται

κανένας ποτέ δε νίκησε το φόβο