δυο χειμώνες στα όρια και ακόμα θυμάται

η τελευταία εκπνοή ξεχάστηκε

στην προτελευταία απογοήτευση

των ανθρώπων οι άνθρωποι συνεχώς ανυπεράσπιστοι

γύρω στα δυο μέτρα απόσταση

κρατάνε τα πόδια κι αναρωτιέμαι

πόσα κενά να γεμίσει κι η θάλασσα;

Advertisements

ο τρίτος παρατηρητής έτσι κάπως απ’έξω

Καυστικά σχόλια που σπάνε κόκαλα, μια ματιά έτσι λίγο αλλιώτικη και φρέσκια, λογάκια ξυράφι, που δίνουν μια ερμηνεία έτσι κάπως διαφορετική για την εποχή, έτσι κάπως νιώθεις πιο ενεργά με χέρι σηκωμένο μόνιμα, σκέψου ότι εκφράζεται μέσα από σένα και ο άνθρωπος ρε συ, ο απλός, ο λαϊκός που λέμε, αυτός που έχει πια καταρρακωθεί η ψυχούλα του, όχι ρε ο δικός σου, ο γνωστός σου, το συνάφι σου, αλλά ο παραδιπλανός ρε συ, ο άσχετος, που μπορείς και να τον δεις κιόλας έτσι κάπως απ’έξω και να έχεις και την άποψη την έτσι κάπως απ’έξω, την έτσι πιο αντικειμενική κάπως, τη ζυγισμένη που λέμε, του τρίτου παρατηρητή που λέμε, γιατί και ο πρώτος παρατηρητής και ο δεύτερος μη σου πω έχουν πάει κάπως για κατούρημα πριν το διάλειμμα.

το μίσος

Το μίσος φύτρωνε στους καλούς και όταν γύρισα το κεφάλι μου είχε ήδη πετάξει τα πρώτα μπουμπούκια, κανένας Μποντλέρ δεν μπορεί να βγάλει τέχνη από αυτό, μιλώ για βλέμματα και λόγια που κλωτσάνε πέτρες σε γυμνά γόνατα, μετά με έπιασαν τα κλάματα γιατί σκέφτηκα το χαμόγελο της μάνας.

μαντρότοιχος

Τίποτα δεν μπορέσαμε, μια ευκαιρία μόνο και αδιέξοδα τότε που φοβήθηκα και δεν σήκωσα το σώμα μου πάνω από το μαντρότοιχο στο χωριό θα το χρεονόμουν αργότερα δεν περνά η πολύτιμη ώρα χωρίς εξήγηση δεν τον κατάλαβα τον κόσμο αφού τον εαυτό μου ούτε και άρα ξένος σε οποιαδήποτε συσχέτιση.

σημαίνει κάτι αν

Κάτι μικρότητες και πράξεις θλιβερές και μίζερες κι ένα κάπως νεκρό χαμόγελο την ίδια στιγμή που ένα αυτοκίνητο πατάει μια γάτα στην εθνική οδό και το πτώμα μένει στην άκρη του δρόμου για αρκετές μέρες σημαίνει να μην ξεχνώ τι αφαιρώ κινούμενος απρόσεκτα στην προσωπική μου οδό σημαίνει πως αν ήμουν περισσότερο σοφός σημαίνει να μην υποτιμώ τη μνήμη θα γλίτωνα το τομάρι μου από τη μιζέρια θα κρατούσα πιο σφιχτά το χέρι θα έχτιζα μια χαρά και αν ποτέ κοιταχτώ στο βάθος μου ας μην ντραπώ για τα ατυχήματα.

ούτε τα μισά δεν μπόρεσα

Όσο δεν μιλάμε θέλω κι άλλο μα δεν ξέρω πως με κοίταξε καθώς κοιμόμουν κι όταν άνοιξα τα μάτια μου ήταν ένα βλέμμα παγωμένο με ερωτήσεις μέσα στο κρανίο μου αλλά στο τέλος μένει μόνο η αίσθηση της αγάπης και εκείνο το αβάσταχτο ζήσε το τώρα που γεννάει τόσα κενά στην ταπεινή ψυχή μου κι ας ξέρω το σωστό λείπει εκείνη η δύναμη της βούλησης τα πράγματα στη θεωρία τα πράγματα που ξεχνά κανείς εκεί που δεν θέλει να ξαναβρεθεί και σέβομαι να θέλω, θέλω να σε σέβομαι με όλη μου τη δύναμη γιατί έτσι εκτιμώ τον εαυτό μου λιγότερο κι έτσι στενεύω κι άλλο αυτό το λίγο χώρο που μου αναλογεί.

19.8

ύφος περιπαιχτικό γιατί μπορεί αλαζονεία γέλια παράλογα γιατί θέλει περπατά ίσια και παράλληλα με τον άξονα της γης αν σφαιρική-τίποτα ασυγκράτητο λες και γίνεται συγκρατημένο τίποτα λες και η ζωή βρίσκεται πίσω και ακολουθεί γυμνά πόδια σκαρφαλώνουν σε γυμνά χώματα μετά ένα σώμα γυμνό σε ντυμένο κρεβάτι μετά μούδιασμα μυϊκός τρόμος μετά σκέτο τρόμος χωρίς συνείδηση μετά το βράδυ ήσυχο όσο ταστέρια που ή θα πέσουν ή ποτέ μετά άλλη μια μέρα με περιπαιχτικό σκοτάδι με αλαζονικά αστέρια με τρόμο γυμνό