19.8

ύφος περιπαιχτικό γιατί μπορεί αλαζονεία γέλια παράλογα γιατί θέλει περπατά ίσια και παράλληλα με τον άξονα της γης αν σφαιρική-τίποτα ασυγκράτητο λες και γίνεται συγκρατημένο τίποτα λες και η ζωή βρίσκεται πίσω και ακολουθεί γυμνά πόδια σκαρφαλώνουν σε γυμνά χώματα μετά ένα σώμα γυμνό σε ντυμένο κρεβάτι μετά μούδιασμα μυϊκός τρόμος μετά σκέτο τρόμος χωρίς συνείδηση μετά το βράδυ ήσυχο όσο ταστέρια που ή θα πέσουν ή ποτέ μετά άλλη μια μέρα με περιπαιχτικό σκοτάδι με αλαζονικά αστέρια με τρόμο γυμνό

καλοκαίρι στιφάδο 

Σε ποια ταράτσα έφαγες δεν έχει σημασία τι έφαγες αφού είναι ταράτσα να περιγράφεις με κάθε λεπτομέρεια τι είπες τι σου απάντησε για να γίνει βαθιά αντιληπτό πόσο γαμάτος τυπάκος είσαι μια γκόμενα σου κρατάει θέση στη ζωή της αλλά το σωστό το αρσενικό ξενοπηδάει η σωστή η γκόμενα τα σκέφτεται όλα πριν ανοίξει τα πόδια της ο πήχης εφικτά ψηλότερα για να μυρίσεις και λίγο εξέλιξη φόρεσα μπλε χτες για να ταιριάζει με τη θάλασσα και γιατί έχω ακούσει ότι το μπλε είναι ψαγμένο χρώμα σκούρο αλλά και κάπως με άποψη παίρνεις τηλέφωνο τώρα όποιον μαλάκα φίλο βρεις αυτός θα σε καταλάβει είναι κι η συνήθεια στη μέση άρα είναι δικός σου αυτός θα χαϊδέψει τον πήχη σου άρα θα κοιμηθείς ήσυχος ακόμα μια μέρα άρα ντάξει την επόμενη θα φορέσω μαύρα λίγο πιο κατάθλιψη είμαι και προβληματισμένος ρε συ είδες τι γίνεται με τα τρομοκρατικά χαμός τι εποχές ζούμε τι άνθρωποι είναι αυτοί πάει και το χρέος στην κοινωνική ευαισθησία πάμε γι’άλλα να κανονίσουμε κανένα ταξιδάκι να ανοίξει το μάτι μας να χουμε να λέμε και καμία ιστορία σε κανα εγγόνι ή σε καμιά μελλοντική γκόμενα να φοράμε και μπλε ειναι ουδέτερο και ψαγμένο και θαλάσσιο κάτσε να πάρω σοβαρό ύφος με κοιτάει απέναντι με γουστάρει μάλλον ωραίο μουνί και φοράει και μπλε άσπρο ριγέ είδα ταινία χτες ασπρόμαυρη πολύ γαμάτη νουάρ με πήρε ο ύπνος αλλά οκ είναι που την έχω συνηθίσει την τέχνη και δεν πειράζει να κανονίσουμε κανά μπανάκι πριν τις διακοπές κάπως γαμάς την καθημερινότητα με τα μπανάκια κάπως βουτάς στη θάλασσα και σκας για λίγο και το βουλώνεις και αυτό είναι ενός μαλάκα σιγή μέσα στο μπλε

5 χιλιάδες λιμάνια στην πόλη των κυμάτων

5 χιλιάδες μίλια έχουν διανυθεί και ο καπετάνιος είναι έξω για μεσημεριανό. 30 ναύτες γερασμένοι από τους ωκεανούς, ονειρεύονται θρασύτατα την άγκυρα σηκωμένη και μια ερεθιστική ακυβερνησία: ο καπνός απ’τα τσιγάρα να φουσκώσει τα πανιά του καραβιού που θα τσακίσει το λιμάνι και θα παραδοθεί στα κύματα της πόλης.

μέσα από τη μικρή σχισμή

Έχω φανταστεί τον άνθρωπο να αποτρελαίνεται ένα ασήμαντο πρωί μέσα στο αυτοκίνητό του, ενώ πηγαίνει στη δουλειά. Είμαι εξοικειωμένος με αυτή την εικόνα: η τρέλα να κυριεύει το κεφάλι του ανθρώπου την ώρα που ετοιμάζεται να πετάξει το τελειωμένο του τσιγάρο έξω από το ελάχιστα ανοιγμένο παράθυρο. Με αργές κινήσεις, παλεύει να το περάσει με ακρίβεια μέσα από τη μικρή σχισμή. Κολλημένος στην κίνηση, πατάει σταθερά το φρένο και ακούει το τσιγάρο να ακουμπάει την άσφαλτο και νομίζει ότι κάποιο επόμενο δευτερόλεπτο το αυτοκίνητο θα πάρει φωτιά και η έκρηξη θα τους σκοτώσει όλους τριγύρω. Και τότε αρχίζει να νιώθει ενοχές για τον δίπλα τρελό, και τον παραδίπλα, και τον μπροστά, που θα πεθάνουν έτσι χαζά, από ένα μισοσβησμένο του τσιγάρο. Και το ράδιο αρχίζει να παίζει κάτι με ηλεκτρικές κιθάρες, που δεν θα μπορούσε να ταιριάζει περισσότερο σε μια σκηνή ανάφλεξης σαν αυτή που φαντάζεται ο άνθρωπος, που έχει πια αρχίσει να πλησιάζει, με αργές κινήσεις, το παράθυρο, παλεύοντας να περάσει με ακρίβεια ολόκληρο τον εαυτό του μέσα από τη μικρή σχισμή.

μονάχοι ή πως παίζεται ο αποχωρισμός

Πρέπει να μάθουμε πως είναι να ζούμε χωριστά και να χονεύουμε το τέλος μόνοι.

Μετά πρέπει να περνά καιρός πολύς

μέχρι να κοιτάζουμε τ’αστέρια 

και να τα βλέπουμε που λάμπουν πάλι.

Μονάχα έτσι παίζεται ο αποχωρισμός.

κάμποσα μίλια μέχρι εδώ

Κανονικότητα δεν υπάρχει. Ας το συμφωνήσουμε παρακαλώ για να μπορεί να γίνει συζήτηση. 

Ας λέει ο καθένας ό, τι τον βασανίζει κι ας ακούμε οι υπόλοιποι με αμείωτο ενδιαφέρον τα δικά μας σωθικά που γουργουρίζουν, ώσπου να ‘ρθει η σειρά μας να μιλήσουμε.

Είναι εντάξει, αρκεί να θυμόμαστε κάπου-κάπου: 

καμία κανονικότητα και κανένα καλούπι·

αυτός ο κόσμος θα ερημώσει αυθημερόν αν αγνοήσουμε την αξία της τύχης και των άστρων.

505

Το ζήσαμε παλιά,

το ζούμε πάλι·

αντίκρυ μας να κάθεται αυτός,

νέος κάθε φορά,

και πάντα ίδιος,

κι εμείς να ευωδιάζουμε ξανά

τον ίδιο εαυτό,

τον λίγο αλλαγμένο· 

με φόβους απαράλλαχτους

κι ολόιδιες ελπίδες.