5 χιλιάδες λιμάνια στην πόλη των κυμάτων

5 χιλιάδες μίλια έχουν διανυθεί και ο καπετάνιος είναι έξω για μεσημεριανό. 30 ναύτες γερασμένοι από τους ωκεανούς, ονειρεύονται θρασύτατα την άγκυρα σηκωμένη και μια ερεθιστική ακυβερνησία: ο καπνός απ’τα τσιγάρα να φουσκώσει τα πανιά του καραβιού που θα τσακίσει το λιμάνι και θα παραδοθεί στα κύματα της πόλης.

μέσα από τη μικρή σχισμή

Έχω φανταστεί τον άνθρωπο να αποτρελαίνεται ένα ασήμαντο πρωί μέσα στο αυτοκίνητό του, ενώ πηγαίνει στη δουλειά. Είμαι εξοικειωμένος με αυτή την εικόνα: η τρέλα να κυριεύει το κεφάλι του ανθρώπου την ώρα που ετοιμάζεται να πετάξει το τελειωμένο του τσιγάρο έξω από το ελάχιστα ανοιγμένο παράθυρο. Με αργές κινήσεις, παλεύει να το περάσει με ακρίβεια μέσα από τη μικρή σχισμή. Κολλημένος στην κίνηση, πατάει σταθερά το φρένο και ακούει το τσιγάρο να ακουμπάει την άσφαλτο και νομίζει ότι κάποιο επόμενο δευτερόλεπτο το αυτοκίνητο θα πάρει φωτιά και η έκρηξη θα τους σκοτώσει όλους τριγύρω. Και τότε αρχίζει να νιώθει ενοχές για τον δίπλα τρελό, και τον παραδίπλα, και τον μπροστά, που θα πεθάνουν έτσι χαζά, από ένα μισοσβησμένο του τσιγάρο. Και το ράδιο αρχίζει να παίζει κάτι με ηλεκτρικές κιθάρες, που δεν θα μπορούσε να ταιριάζει περισσότερο σε μια σκηνή ανάφλεξης σαν αυτή που φαντάζεται ο άνθρωπος, που έχει πια αρχίσει να πλησιάζει, με αργές κινήσεις, το παράθυρο, παλεύοντας να περάσει με ακρίβεια ολόκληρο τον εαυτό του μέσα από τη μικρή σχισμή.

μονάχοι ή πως παίζεται ο αποχωρισμός

Πρέπει να μάθουμε πως είναι να ζούμε χωριστά και να χονεύουμε το τέλος μόνοι.

Μετά πρέπει να περνά καιρός πολύς

μέχρι να κοιτάζουμε τ’αστέρια 

και να τα βλέπουμε που λάμπουν πάλι.

Μονάχα έτσι παίζεται ο αποχωρισμός.

κάμποσα μίλια μέχρι εδώ

Κανονικότητα δεν υπάρχει. Ας το συμφωνήσουμε παρακαλώ για να μπορεί να γίνει συζήτηση. 

Ας λέει ο καθένας ό, τι τον βασανίζει κι ας ακούμε οι υπόλοιποι με αμείωτο ενδιαφέρον τα δικά μας σωθικά που γουργουρίζουν, ώσπου να ‘ρθει η σειρά μας να μιλήσουμε.

Είναι εντάξει, αρκεί να θυμόμαστε κάπου-κάπου: 

καμία κανονικότητα και κανένα καλούπι·

αυτός ο κόσμος θα ερημώσει αυθημερόν αν αγνοήσουμε την αξία της τύχης και των άστρων.

505

Το ζήσαμε παλιά,

το ζούμε πάλι·

αντίκρυ μας να κάθεται αυτός,

νέος κάθε φορά,

και πάντα ίδιος,

κι εμείς να ευωδιάζουμε ξανά

τον ίδιο εαυτό,

τον λίγο αλλαγμένο· 

με φόβους απαράλλαχτους

κι ολόιδιες ελπίδες.

γενικές εαυτών

νέες αρχές ακολουθώντας νέες διαθέσεις νέων εαυτών

καλά κρυμμένων

προϋπαρχόντων

για καιρό θλιμμένων/

νέες διαθέσεις ακολουθώντας νέες αρχές παλιών εαυτών

ξαφνικά εμφανισμένων

από καιρό ζώντων

κάποτε νικημένων.

 

 

καλύτερα 

Να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας και να βρούμε το καλύτερο·

το καλύτερο σπίτι

την καλύτερη δουλειά

την καλύτερη γκόμενα

το καλύτερο φαΐ

το καλύτερο μαγαζί

τα καλύτερα ρούχα

το καλύτερο αυτοκίνητο 

τους καλύτερους φίλους

τους καλύτερους γιατρούς

το καλύτερο χαστούκι

το καλύτερο γαμωσταυρίδι

την καλύτερη καψούρα

την καλύτερη ξεφτίλα•

τον χειρότερο εαυτό μας να κρύψουμε

κάτω από τον καλύτερο ουρανό